Karolino,
gdyby ktoś mi kiedyś powiedział, że wszystko zacznie się w w Ekonomiku, między składaniem komputerów u Skulimowskiego a lutowaniem z Czubajem, pewnie bym się zaśmiał. A jednak właśnie tam, w totalnie zwykły dzień otwarty, zaczęła się najważniejsza historia w moim życiu.
Od 22 listopada 2025 moje życie wygląda inaczej. Lepiej. Ciekawiej. Pełniej. Przy Tobie nie da się nudzić. Zawsze coś się dzieje, zawsze jest śmiech, rozmowy do późna i ten moment, kiedy patrzę na Ciebie i myślę sobie: serio mam takie szczęście?
Kocham Twój słodki charakter. To, jak potrafisz być ciepła, dobra i wyrozumiała. Nawet wtedy, kiedy odwalę coś głupiego. A wiem, że potrafię. To, że mi wybaczasz, że nie przekreślasz mnie za błędy, tylko dalej jesteś obok, to dla mnie więcej niż potrafię opisać.
Uwielbiam Twój uśmiech. Ten moment, kiedy się śmiejesz i wszystko nagle przestaje mieć znaczenie. Te drobne rzeczy, których może nikt inny nie zauważa, a dla mnie są całym światem.
Przy Tobie czuję się bezpiecznie. Spokojnie. A jednocześnie żywo. Jakbym był dokładnie tam, gdzie powinienem być. Dajesz mi szczęście w taki sposób, który nie jest krzykliwy ani przesadzony. Po prostu prawdziwy.
Nie mam jednego konkretnego wspomnienia, które wygrywa ze wszystkimi innymi. Bo z Tobą każda chwila jest ważna. Każda rozmowa, każdy spacer, każde wygłupy. To nie jeden moment sprawił, że Cię kocham. To wszystko razem.
Dziękuję Ci za to, że jesteś. Za Twoją cierpliwość, uśmiech i to, że wybrałaś właśnie mnie.
I jeśli mam być szczery, chcę jeszcze wiele takich 22 listopada. Z Tobą.
Kocham Cię.